Хорошая страна – Финляндия. Там всего немного, но зато все по делу. Водка там вкусная, природа красивая, хоккейная сборная стыда не вызывает у нации. И музыку там тоже делают приятную.

Вот и ребятки из Ensiferum разродились еще одним дисочком. Victory Songs абсолютно соответствует своему названию. Он лубочный, в смысле вылизанный и не то, чтобы хороший, а … хорошенький. Юношеский такой, нарочито эпичный. Такие бодренькие боевые песенки под которые хочется весело-весело рубиться на мечах. И кажется, что смерть – досадное недоразумение, и вообще – какая к Лоухи смерть, когда у меня на плечах самая-самая звериная шкура, в руках самый-самый стальной меч, а в ушах играет метальный-метальный Ensiferum! Просто готовый саундтрек к фильму про гоблинов и эльфов или к компьютерной игре с аналогичным сюжетом. Замечательное звуковое сопровождение к прочтению Муркока, Сальваторре и Говарда.

Стиль группы исходя из вышеперечисленных данных я склонен характеризовать как чистого образца Viking Metal имеющий небольшой уклон в Melodic Death. Хотя на этом альбоме этот уклон стал едва заметен. И группе это явно пошло на пользу. Альбом заряжает позитивной деятельной энергией. Он незатянут. И правильно – в таком стиле нечего трёхдисковые оперы писать с 20-минутными песнями. Единственное исключение – последняя одноимённая Victory Song, которая длится 10 минут, но она воспринимается как отдельное произведение с началом, кульминацией и кодой и потому не напрягает.
Брутальненькое рубилово грамотно перемежается с эпическими фольковыми инструментальными вкраплениями: флейты, клавиши и акустическая гитара создают необходимое «сказочное» настроение. Тексты у Ensiferum соответствующие – “Blood is The Price of Glory”, “Raised By The Sword”, “One More Magic Potion”. Когда надо – ребята красивенько поют хором. Создают боевой дух и победное настроение.

Вообще альбом приятненький. Крепенький. Картиночный. Правда… незапоминающийся и ничем особо не выделяющийся.

Слушать тем, кто любит бегать по лесу с дрыном, по полю в доспехе и по экрану монитора с мышкой. Да и всем тем, кому хочется эпично так взбодриться.

Итог: 8/10

Ліхаяр Цемрань

Так уж исторически сложилось, что страна Суомия поставляет музыку в небольших количествах – не сравнить с той же Германией, но зато практически всё, что переплывет Финский залив, делает это отнюдь не потому, что не тонет. Причем представлены практически все стили тяжелой музыки.

Одна из таких выделяющихся формаций – группа Amorphis. Правда, с уходом идейного двигателя коллектива Паси Коскинена коллектив заметно сдал позиции. Все-таки не хватает новому фронтмену харизмы и шаманизма предыдущего. Да и музыка стала много примитивнее. Ну да Хийси с ним, с Паси. О его проекте Ajattara мы еще поговорим а теперь – к нашим баранам, то есть к Amorphis.

На дворе 2007 год. В проигрывателе альбом «Silvery Waters». Профессионально играют ребята – скоро ведь уже 20 лет как. Гроул и чистый вокал, гитары дают как плотный саунд, так и душещипательные запилы, клавишные аранжировки грамотные и гладкие. Но при этом совершенно не интересно. Вообще, любопытный нюанс: есть такие группы у которых интересность музыки обратно пропорциональна росту качества исполнения. Даже те вещи, которые цепляют – «Silent Waters», «Black River», делают это лишь на контрасте с остальным совершенно однообразным материалом. Явно задуманная, как балладная и лирическая, “Her Alone”не достигает поставленной цели – единственная грусть, которую она вызывает – это грусть о том, что лучшие времена Amorphis, очевидно, остались позади. Да, еще есть «Enigma» и «Shaman» (интересно, хоть одна финская группа не поет о шаманах?) с приятными акустическими синкопами и сбитыми ритмами, более прогрессивно-фольковые, нежели тяжелые, но это лишь попытка сделать нечто подобное периода My Kantele и Tuonela. Если этот факт воспринять как признание превосходства старого материала над новым, то группа достойна похвалы за самокритичность.

Фанатам слушать. Остальным – зависит от желания и настроения.
Альбом вылизанный, профессиональный и довольно скучный. Приедается еще до конца первого прослушивания.

7/10, и то за седины и профессионализм.

Ліхаяр Цемрань

Увесь беларускі арт: літаратура, жывапіс, тэатр, дэкаратыўна-прыкладное мастацтва грунтуецца на міфалагічна-фальклорным матэрыяле. Ні потых еўрапейскага Захаду, ні духоўны, больш, безумоўна, унутраны ціск Усходу не дазволілі стварыць нешта выключнае, тое што вызначае і годна пазыцыянуюцецца і успрымаецца як сапраўдная культура Беларусі.

Народная спадчына маленькім растком прабіваецца скрозь асфальтаваны саўкізм і нараджае такія мастацкія феномены як Камелот, Палац, Зніч, Троіца, Крыві, Ветах, Стары Ольса… Аднак абыякавасць дзяржавы, сродкаў масавай інфармацыі, шоў-бізнесаўцаў робіць гэтыя гурты элітарнымі, а таму незразумелымі і нецікавымі. І такое становішча можа выратаваць толькі свежая кроў, якой нешта не чуваць. Чуваць! Яшчэ як чуваць. Яна падае свой малады голас. Можа прыслухаемся?

Менскі гурт “Рокаш”(Лявон): Цяжка сказаць з чаго ўсё пачалося, бо таго як мы сабраліся нейкім складам было некалькі цікавых эпізодаў. Першы гэта як на святкаванні дня Юрфаку у БДУ мы - Лявон (Я), Мікола Маркоўнік, Мікола Ліпневіч і Стась вырашылі паэпатаваць людзей і праспяваць кампазіцыю “А дзе ж тыя ваяры”. Нам гэта вельмі пакаціла і людзям таксама, хаця тады гэта анічым сур’ёзным не было. Далей мы працягвалі спяваць сваім колам – беларускія народныя песні, камапазіцыі NRM, з праектаў, кшталту Народнага альбому, творы Равенскага… Аднойчы так сядзелі і раптам Лявон выцягнуў з кішэні тэкст, які называўся “Наша піва”. Высветлілася, што вершаў у Лявона процьма. Так мы пачалі збірацца і прыдумваць мелодыі, якія яшчэ няма каму было граць.
Ды неяк у горадзе сустрэлі нашага знаёмага Аляксандра і запрасілі ў гурт. Гэта быў першы чалавек, які ствараў партыі, запісваў іх нотамі. Граў ён і грае цяпер на гітары…

(Мікола): Доўгі час наша будычыня заставалася даволі цмянай. Але зноў нас выратаваў шчаслівы выпадак. Мы пахваліліся свайму сябру, што ў нас - гурт. А той паведаміў, што ведае дзяўчыну, якая грае на флейце. Пагутарылі і быццам бы забыліся. А калі мне працягнулі слухалку мабільніка з патэнцыйнай флейтысткай, то ўзгадаўшы ўсё абароты ветлівасці я хвілін 15 маліў невядомую асобу проста прыйсці на рэпетыцыю… Надзіва, яна згадзілася не толькі прыйсці, але і застацца, хаця тады мы былі ўсяго разбэшчанымі гультаямі, а яна – удзельнічала дагэтуль не ў адным калектыве і нават атрымлівала прафесійную музычную адукацыю.

- Вольга, слухай, а як гэта ты тады і чаму згадзілася прыйсці?
- Не ведаю, чаму згадзілася… Магу сказаць чаму засталася - бо спадабалася. Ёсць у гэтым калектыве нешта такое чаго не хапае іншым.

Хаця разам з Вольгай мы пачалі рабіць больш, гэтага было недастаткова. Варта прыгадаць адзін правальны выступ на фэсце Беларусь Сярэднявечная. Воля толькі прыйшла да нас, таму аранжыроўкі яшчэ былі амаль нулявыя, а разлічаную на сур’ёзную вакальную падрыхтоўку кампазіцыю “Балада”, спявалі абсалютныя музычныя невукі Лявон і Мікола. Шчыра кажучы, нам пашчасціла, што большасць прысутных пайшлі глядзець бугурт. Аднак… Мы неяк сабраліся і зрабілі правільныя высновы.

У гурце я з’явілася крыху незвычайна. Неяк з сяброўкай Олей і мы сабараліся, гатавалі ежу і думалі, каго б можна было запрасіць у госці.

-Насамрэч, я ведала, што будзе ўвечары рэпетыцыя, бо гралі ў мяне. Памятаю Мікола прыйшоў дужа галодны і мы частвалі яго ўсім, што зрабілі. Калі той пад’еў я сказала, што “Баладу” можна было прапанаваць праспяваць вакалістцы, якая гатавала боршч.

- Я тады яшчэ падумаў, што калі яна так гатуе, то і спявае, напэўна, добра.
- Калі толькі прыйшла, у мяне адразу было шмат пытанняў. А чаму Рокаш, а чаму на мове роднай… Мне вельмі спадабалася ідэя. Больш за тое, раней я спявала у Госьціцы, таму глыбока патрыятыяныя тэксты, які пісаў Лявон кранулі мне душу – я зразумела, што хачу выконваць песні на гэтыя словы.

На момант з’яўлення Паліны ўжо мінімальная праца была зроблена. Быў драйв, але не было яркасці. Падчас выступаў безумоўна падвышаўся прафесіяналізм, але рух наперад быў вельмі павольны. Не хапала нейкага штуршку, якім стаў запамінальны вакал, што можна лічыць нашай фішкай.

Паколькі як такой альбомнага запісу, які можна набыць, у вас няма, ды і на Беларусі існуе такая асаблівасць, што менавіта праз канцэрты музыкі здабываюць сабе папулярнасць і творча рэалізуюцца, то давайце прыгадаем колькі ў вас было канцэртаў, дзе, якіх?

- Нягледзячы на тое, што канцэртуем і існуем у сваім сённяшнім і аформленым складзе менш за год мы ужо выступалі на конкурсе маладых фолк-выканаўцаў у гонар каралевы Боны, (дзе атрымалі два дыпломы за другое месца і адметны вакал, а таксама 8 гадзін запісу ў студыі – вынікам таго запісу стала дэма, пра якую ты казала раней), на ушанаванні Чэслава Немана ў акадэміі мастацтваў, на выставе СМІ ў Беларусі ад Міністэртсва культуры і радыёканала Культуры. Прымалі ўдзел у шэрагу імпрэзаў таварыства “Этна”, гралі на Лошыцкім фэсце, у Лідзе, на свяце беларускага пісменства у Камянцэ, разагрвалі гурт “Стары Ольса” на іх сольным канцэрце.

Калі вы расказвалі пра тое, як гурт ствараўся не аднойчы гучала фраза аб тым, што патэнцыйным членам гурта спадабалася найперш ідэя Рокаша. Вы можаце неяк яе выкрышталізаваць?

- Пачатковая канцэпцыя і базавая ідэя была піўная хмяльная тэматыка. Аднак з нашала гледзішча бір-фолк больш падыходзіць да мужчынскіх вакалаў і спеваў пад дуду. Зараз мы граем стылізацыі пад медываль. Да таго ж сцэнічны вобраз Паліны (на маю думку, яна выглядае як сярэднявечная вельмі лірычная вытанчаная паненка) моцна адрозніваецца ад п’яных менестрэляў, якія мы былі разам з Міколай.

Нягледзячы на гэта канцэптуальны пераварот у Рокашу падмурак да усіх песняў была і застаецца доблесная беларуская гісторыя і прапаганда нацыянальнай культуры. Зыходзячы з беларускай гісторыі асацыятыўна усплываюць нейкія сюжэты, на падставе якіх пішуцца песні. Паступова да твораў на піўную тэматыку, ваярскую дадаліся лірычныя.

- Маё разуменне і музыкі і тэкстаў, агульная ідэя – абуджэнне ў беларусах нацыянальнай годнасці і самасвядомасці. І любоў да беларускай мовы.
-Лявон, у цябе прыстойная гістарычная адукацыя, ці пішаш ты нешта на канкрэтным фактычным гістарычным матэрыяле?
-Тыя тэксты, якія ўжо створаны ёсць адлюстраванне гірстарычнай рэчаіснасці скрозь прызму мастацкіх вобразаў. Ёсць шмат задумаў на конт таго, каб ўзяць пэўныя факты і неяк іх апрацаваць таму што цікавых падзеяў і выпадкаў у беларускай гісторыі было дужа багатоа. Але на сённяшні дзень нашыя творы гэты пакуль толькі фэнтазі на гістарычнай глебе.
Ёсць таксама пераклад твора “Зялёныя рукавы” – не таму што гэта вельмі папсовая і вядомая песня, а таму што яе беларускі тэкст вельмі лёгка лёг на гэтую фельмі прыгожую мелодыю.
“Сокал” – кампазіцыя, што ўтрымлівае бінарную апазіцыю зямля-неба. У гэтым вобразе паралелізм з людзьмі, якія цягнуцца да волі, якім цесна ў грамадстве і таму заўжды цяжэй.
А яшчэ мы вельмі хочам зрабіць што-небудзь фолкавае ў сваіх аранжыроўках.

Прачытаўшы артыкул чалавек, на ажаль, не можа пачуць музыку, таму давайце неяк паспрабуем зарыентаваць чытача – да чаго падобен гурт “Рокаш”, чым адрозніваецца ад іншых калектываў?

- Народ нас апошнім часам пачаў параўноўваць з гуртом Мельница і Blackmore’s Night. Зараз адбываецца працэс, калі ўсе гурты граюць адны і тыя ж сярэднявечныя кампазіцыі. Супраць тых твораў мы, безумоўна, нічога ня маем, таму што яны вельмі класныя і добрыя. Аднак падчас якога-небудзь канцэрту гэта патроху надакучвае, калі адзін за даным калектыў грае некалькі разоў сальтарэлла нават ў сваіх аранжыроўках.

Я спрабую залезці у шкуру старадаўняга п’янага менестрэля. І мы ствараем стылізацыю пад сярэднявечную музыку, базуючыся на сваім яе разуменні, каб перадаць атмасферу таго часу. Аднак хаця б крыху імкнемся адысці ад жанру.

- У такім разе хацелася б пачуць вашае меркаванене, чаму на нашай фолькавай сцэне так культывуецца рэканструкцыя і лічыцца асабліва дацаненым перайграванне гістрычнай музычнай спадчыны – нібыта толькі гэта і ёсць сапраўднае мастацтва…

А вось мы вырашылі даказаць, што так не ёсць. Гэта ніша ўжо забіта. Ёсць шмат гуртоў, у якіх інструментаў болей і майстэрства, аднак яны з’яўляюцца з большага рэтранслятарамі ўжо зробленага. Гэта таксама правільна і добра, таму што не да ўсіх людзей данесены гэты багаты культурны пласт. Мы прадстаўляем крыху іншую плыню – мы імкнемся не фактычна зафіксаваць нейкі твор, эпоху, а выказаць да гэтага асабістае стаўленне, паказаць свае бачанне.

Чаму апошнім часам з’явілася так шмат гуртоў і чаму так развілася фолк-сцэна на Беларусі (варта зазначыць што я не лічу яе настолькі развітай зараз, таму што 3, 5, нават 10 гуртоў нельга назваць сцэнай ды і не ўсе яны прафесійныя). Канешне, штуршком стаў поспех гурта “Стары Ольса”, які падаў неблагі прыклад магчымасцяў у гэтай галіне. Увогуле, чаму медываль ўсе больш робіцца папулярны: зараз мы жывем у часе станаўленне глабалізацыйных працэсаў, калі ўзрастае цікавасць да нацянальных адметнасцяў. На хвалі гэтага ўзрастае і папулярнасць медывалю, а свята места пуста не бывае.

А мне падаецца, што з’яўляецца тэндэнцыя адчування, што беларуская культура не толькі сялянскія спевы, народныя звычаі і г.д. На Беларусі таксама існавала шляхта – нашыя продкі былі высокімі, годнымі, адукаванымі (я не хачу ставіць іх у процілегласць сялянам), але ўзнікае разуменне таго, што беларусы былі еўрапейцамі і ўсе культурныя дасягненні Еўропы і Беларусі маюць быць нечым агульным.

Варта адзначыць, што падобныя працэсы імкнне спазнанне сваёй традыці адбываюцца і ў Польшчы, Германіі, дзе шалёнай папулярнасцю карыстаюцца рыцарскія фествалі.

Мы казалі пра лірычны падмурак, давайце крыху расскажам пра сваю музычную платформу. Дзеля таго, каб ствараць удалыя стылізацыі варта, напэўна, шмат слухаць сярэднявечнай музыкі?..

Па ідэі гэта, безумоўна, трэба, але гэта пакуль не пра нас – мы маем такі элементарны медывальны багаж – Ольсы, зноў-ткі, Мельница, Drolls, кампазіцыі з Полацкага сшытку… На конкурсе Віктар Скарабагатаў – вядомы беларускі музычны дзеяч сказаў, што мы граем сярэднявечныя песні ў стылі рэп (???) і фолк-рок. Дарэчы, на конт фолк-рока мы зыходзячы са сваіх уяўленняў імкнемся унесці элемент “калбасы”, драйву, каб людзям было весела.

Рокаш. Як усё пачыналася
Афіцыйны сайт Rokash

Metalscript провел блиц-опрос на тему “Что вас вдохновляет на творчество” среди музыкантов разных стилей и городов:

• Александр Афонченко (Asguard-Могилев)

  Раньше вдохвноляло абсолютно все, что могло удивить и привести в восторг: начиная от состояния духа до каких-нибудь банальных природных лунных пейзажей и ощущения и созарцания стихий каких-нибудь. А последнее время что-то ничего не вдохновляет, творчество и вдохновение проходит обособлено друг от друга.

• Ashkael (Atra Hora - Пятигорск). Nuclear Black Metal Front

  Неизбежность того, что в конечном итоге человечество всё равно само себя уничтожит. То, что ядерная волна, огонь и хаос очень скоро бросит свою тень на Землю. То, что постядерный мир уже не за горами. Они погибнут, мы нет.

• Юрась (Testamentum Terrae- Менск)

  Менавіта нас натхняюць нашыя продкі героі і нашая зямля. Нашы старыя замкі, сядзібы, старажытныя муры, дрэвы, камяні, КАСЬЛЫ.) Нашая музыка гэта дань павагі нашым продкам і гонар за нашую зямлю. Мы жадаем аднавіць у музыцы наш шляхетны народ. Слаўных Ліцьвінаў.

• Виталий (Psilocybe Larvae - Санкт-Петербург)

  Ниче особо умного в голову не лезет. В общем, вдохновение - это штука не поддающаяся какому-то описанию или определению, оно приходит само по себе, даст по голове и все, лови момент. Как будто приоткрывается некая таинственная дверь.

  Кто-то пытаеться стимулировать это состояние различными препаратами, а меня и так прёт.

• Faceless (Reido-Минск)

  В общем, я бы сказал, что есть просто желание издавать звуки и строить из них структуры, которые хотелось бы слышать самому, это и есть движущая сила для творчества, внутренняя. Из внешних иногда может вдохновить что-то услышанное, не обязательно музыка, а хоть звук работающего мотора. В любом случае для меня первична именно звуковая часть, а уж тематика смысловая - это потом.

• Hairless (Seven Daily sins-Минск)

  Скажем так: я сильно занятой робот, и времени на “душевные” вещи слишком
  мало. Вдохновение для меня - постоянное состояние, неотделимое от занятий
  музыкой. И таких дней, когда “офигеть, как прет!” или “е-мое, че-то не
  прет…”, вспомнить не могу.

• Алексей (Favourite Mirror-Минск)

  Сложный вопрос… Если честно, как-то не задумывался… насроение, необходимое для этого, зависит от очень многих факторов… наверное магнитные бури..)

• Galiarda (Минск)

  Для каждого это что-то своё, каждый из нас уникален и неповторим, и вдохновение его тоже. Когда мы вместе - это единый организм, части которого заражаются вдохновениями друг от друга, тогда появляется общее состояние души, сыгранность, и рождается творчество.

Doom Death Metal с берегов Туманного Альбиона уже давно стал отдельным явлением в тяжелой музыке, сровни Шведскому Melodic Death, немецкой электронной готике и норвежскому Black Metal. Просто мифический сюжет: «… и был великий Cathedral, и стояли на нём 3 слона - Anathema, Paradise Lost и My Dying Bride…» Правда о первом можно уже говорить, как о почившем в бозе, а двум из «слонов» последнее время не дают покоя лавры двух Дэвидов – Гилмора и Гээна соответственно. Правда, хуже от этого их музыка не стала, но тем не менее «корням» остались верны только господа из Галифакса, которые очередной раз подтвердили это, выпустив замечательный альбом «A Line Of Deathless Kings».

Если вы ждали от «Мертвой невесты» чего-то координально нового, но не обнаружили – не спешите вытряхивать упаковочный полиэтилен, перебирать буклет, ломать джевел – задумайтесь: а вам оно действительно надо, это новое? За то ли мы их любим, этих английских эстетов, вышедших к нам из эпохи романтизма? Это ведь как раз тот случай, когда узнаваемость музыки указывает не на отсутствие идей или самоплагиат, скорее на сформировавшийся стиль группы. В конце концов, за 15 лет эти люди нашли свою профессиональную нишу и прочно в ней засели каменной горгульей, которая не есть символ красоты, но привлекательности и ценности ей это не убавляет, а , скорее, наоборот.
Господа Аарон сотоварищи очень хорошо осознают, что тяжесть музыки измеряется не скоростью ударов по педали или длительностью одного аккорда, но плотным саундом и правильной атмосферой. И мало кто достиг в этом таких высот, как MDB. Их музыка обволакивает, лезет в горло плотной стеной тумана. Кажется, что движения становятся стесненными, а гравитация увеличивается вдвое. Альбом воспринимается довольно ровно, хотя лично мне больше всего понравились “I Cannot Be Loved” и «The Blood, The Wine, The Roses», хотя если кому-нибудь понравятся другие композиции – спорить не буду.

Таким образом, MDB – это MDB. Они профессиональны, верны себе и с завидным постоянством радуют поклонников новыми вехами своего творчества. Полбалла снимаю за то, что до сих пор не написали ничего лучше, чем “Cry Of Mankind”..

Слушать всем, кроме тех, кто страдает клаустрофобией.